ارسال

پرسش


جهان امروز

2017-05-09 | ۱۳۹۶-۰۲-۱۹

در رابطه با انتخابات حکومتی، از تحریم و تحریم فعال بسیار گفته می شود، ‌و شما در رسانه‌ها و ارگان‌های خود خواهانِ تحریم فعال در انتخابات ایندوره دولت هستید. تفاوت تحریم وتحریم فعال چیست؟

پاسخ:

به باور ما در این دو موضع‌ گیری، تفاوت بسیاری است. تحریم کننده غیر فعال، در انتخابات شرکت نمی‌کند، شرکت را به سود خود نمی‌داند زیرا که نماینده‌ای از گرایش سیاسی خود را در آن نمی‌بیند. معترض حذف نمایند‌گان یا گرایش خود است،‌ روش انتخابات، گزینش‌ها، نظارت «استصوابی» شورای نگهبان قانون اساسی مناسبات، و روبناهایی که گزینشی و یا به قول خود آنها مهندسی شده عمل می‌کنند را نمی‌پذیرد. این تحریم کنندگان، در صورت برآورده شدن و یا پذیرش شرط و شروط‌ آنها، با رضایت خاطر در انتخابات شرکت می‌کنند و به سادگی از موضع تحریم به موضع شرکت و تحکیم در می‌غلتند. درمیان چپ‌ها نیز دیده‌ایم که بارها از لغو «نظارت استصوابی شورای نگهبان» یعنی با اصل‌های ۹۸ و ۹۹ قانون اساسی حکومت اسلامی، و چگونگی تفسیر آن گفتگو دارند؛ در صورتیکه با اصل ۱۱۰ همین قانون که ولی فقیه را فراتر از هر قانون و ارگانی بین «الله» و «امت» قرار داده،‌ سخنی نمی‌گویند. یعنی که خود حاکمیت را زیر پرسش نمی‌گیرند. در واقع با شرط التزام عملی به ولایت فقیه مخالفتی ندارند. آنان خواهان برداشتن فیلتر شورای نگهبان هستند یا استفاده از فیلتری که دستکم نماینده آنان از آن به درون سطل انتخابات عبور کند و در سیستم حکومتی کارگزار شود. نگرش رفرمیستی، پارلمانتاریسم یا بازی در دستگاه حکومتی سرمایه را می پذیرد، و طنز تلخ ماجرا آنجاست که مجلس اسلامی و دولت سرمایه ‌داران حکومت باندها در ایران را با پارلمان‌های بورژوایی غرب یکسان می‌‌نمایاند. هرچند ماهیت و هدف هر دو چه در غرب سرمایه و چه ایران و حفظ مناسبات سرمایه‌داری است. انتخابات بورژوایی برمبنای فریب و وعده‌های دروغین و توهین آمیز انتخاباتی بنا شده، و بخشی از مهمترین دستگاه‌های اجرایی و یا قانون‌گذار حکومت طبقاتی و طبقه مسلط را ساختار می‌دهند. برای چنین نگرشی،‌ تحریم، تا سطح رای ندادن نزول داده می‌شود. برای این نگرش، خاموش نشستن تا حکومت به فرمانروایی خویش و با راه کارهای خویش ادامه دهد، معنا می‌‌یابد. به بیان دیگر، تحریم،‌ همان «نه» بزرگ برخی چپ‌ها نیست. با انتخابات «آری یا نه» ۱۲ فروردین ماه ۱۳۵۸ دو گزینه سلطنت یا حکومت اسلامی آری یا نه از سوی خمینی و شورای انقلاب اسلامی‌اش پیش روی جامعه و شرایط انقلابی نهاده شد. در حالیکه خمینی در همان روز ورودش در بهشت زهرا، در مخالفت با پیشنهاد برخی همراهان خود که «جمهوری دموکراتیک اسلامی» به زبان آورده بودند، اعلام کرد که : «فقط «جمهوری اسلامی»، نه یک کلمه زیاد و نه یک کلمه کم.» واژه تحریم در آن رفراندم، متاسفانه در سطح نازل شرکت نکردن دریافت شد. در آن شرایط تحریم فعال می بایستی به میان می‌آمد، نه شاه و نه خمینی نه سلطنت و نه حکومت اسلامی، آلترناتیو سوم را شعار عملی خویش می‌ساخت. گزینه انقلابی تحریم فعال باید در آن روزهای سرنوشت ساز، خود را با تمامی توان، سازمانیافته، طبقاتی و مسلحانه پیش روی گذارده می‌شد. می‌بینیم که عدم درک درست از مفهوم‌ها، و وظایف طبقاتی و تاریخی، تا فاجعه‌ای تاریخی، ‌ایران،‌منطقه خاور میانه حتا جامعه‌ی جهانی را به این روز ویران می‌ا‌فکند.

تحریم کننده فعال نیز می‌تواند با دو رویکرد متضاد طبقاتی با کل انتخابات،‌ فعالانه شرکت ورزد، به میدان آید و رای‌دهندگان را به دیدگاه و گزینه‌ی خویش فراخواند. آنانی که حکومت اسلامی را مردود می‌شمارند و سرنگونی آ‌ن‌ را در برنامه و سیاست دارند، با دو رویکرد طبقاتی بورژوایی یا پرولتری به پروژه انتخابات حکومتی و کل حکومت می‌نگرند. نگرش بورژوایی، سرنگونی و یا برکناری حکومت اسلامی را بدون تغییری درمناسبات طبقاتی حاکم و جایگزینی آلترناتیو خویش را در قدرت سیاسی و برای حفظ مناسبات استثماری تبلیغ می‌کند، برای آن می‌‌کوشد، چشم امید به دخالتگری و چرخش سرمایه‌جهانی به «تغییر رژیم» دارند، ‌به قدرت‌های جهانی سرمایه مانند آمریکا و اسرائیل و امیران عربستان ووو دخیل بسته و می‌بندند. نگرش ونیروی پرولتری و انقلابی تحریم فعال را در تبلیغ و ترویج فعالانه ومیدانی دیدگاه انقلابی خود، در دستورکار دارد. این نگرش، گزینه‌ی قدرت‌ یابی طبقه کارگر آگاه و سازمان‌یافته برای انقلاب کارگری،‌ رهبری پیشاهنگانه‌ سازمان سیاسی و نظامی خویش در مادیت حزب کمونیست پرولتاریا می‌داند. نگرش تحریم فعال از سوی ما، تحریم انقلابی است، آری یا نه نیست!‌ رفراندوم سال ۵۸ نیست! از این‌روی انقلابی که نفی مطلق این حکومت ومناسبات را پیش روی می‌گذارد، درمیان توده‌های حکومت شونده با تمامی توان خویش، ماهیت حاکمیت سرمایه وحکومت و دولت‌‌اش را در ایران آشکار می‌سازد، گزینه رهایی بخش سوسیالیستی را ترویج و تبلیغ می‌کند، از بیان آشکار دیدگاه کمونیستی خویش هیچ هراسی ندارد، توده‌ها و در پیشاپیش همه،‌ دیدگاه و اهداف طبقه کارگر را در سیاست گرایی، سازمایابی و آگاهی طبقاتی پشتیبان و نمایندگی می‌کند. تحریم فعال طبقه کارگر،‌ ارگان‌‌های کارگری، فرودستان شهر و روستا،‌ حاشیه نشینانی که ۲۵درصد جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند به حاشیه زندگی پرتاب شده‌اند، دستفروشان،‌ بیکاران و زنان به خیابان‌های فقر و فلاکت پرتاب شده را به بایکوت انتخابات، به اعتراض و سازمانیابی برای انقلاب و تعیین سرنوشت خویش به دست خویش در حاکمیت شوراهای انقلابی فرامی‌‌خواند.

آخرین مطالب