ارسال

زشت ترین چهره استثمار در مرفه ترین کشور جهان


2017-10-11 | ۱۳۹۶-۰۷-۱۹

روزنامه گاردین چاپ انگلیس در گزارشی که روز دوشنبه آن را انتشار داد، بار دیگر از وضعیت بد کارگران در قطر می نویسد: "از زمانی که قطر به عنوان میزبان جام جهانی ۲۰۲۲ انتخاب شد، کارگرانی که در تاسیسات مربوط به برگزاری جام جهانی کار می کنند، در عین اینکه عموما در وضعیت اسفباری به سر می برند؛ تا کنون حدود ۲۰۰۰ نفر، نیز در همین تاسیسات کشته شده‌اند. هم اکنون کار ساختمان 12 استادیوم ورزشی، همراه با دهها هتل و تاسیسات ضروری دیگر در جریان است. بر طبق ارزیابی کارشناسان اگر اوضاع به همین منوال پیش برود تا پایان کار در سال 2022 چهار هزار کارگر جان خود را از دست خواهند داد. در سند مرگ بعضی‌ از کارگران، علت مرگ ”شرایط کاری" ذکر شده، و در بیشتر موارد بدون هیچگونه توضیحات بیشتر، "سکته قلبی"، عنوان شده است. دولت نمیخواهد از تعداد دقیق مرگ و میرها پرده بردارد."

امیر نشین قطر 2 ملیون و 600 هزار نفر جمعیت دارد، که بیش از دو ملیون نفر آن، کارگرانی هستند که از کشورهای آسیائی از جمله هند، نپال، فیلیپین، سریلانکا و پاکستان برای کار به این کشور مهاجرات کرده اند. دلالان شرکت های تامین نیروی انسانی، از آسیای مرکزی گرفته تا هندوستان و نپال و بنگلادش و پاکستان، همه جا در جستجوی شکار کارگران پراکنده شده اند. آنها را با وعده‌های دروغین راضی‌ و به قطر و دیگر امیر نشینها اعزام می کنند. اما این کارگران بسیار زود و در بدو ورود، با‌ واقعیت هائی خلاف آن چیزی که انتظار داشتند، روبرو می شوند. به این کارگران تنها اجازه اقامت موقت داده می شود. قراردادهای ظالمانه ای که به آنها تحمیل می شود، قابل فسخ نیست. مطابق "قانون" رایج در قطر،این کارگران بدون اجازه کارفرما نمی توانند به کشورشان بازگردند. علاوه بر این پاسپورت آنها نیز توسط کارفرما به گروگان گرفته می شود. بسیاری از کارگران تا شش ماه حقوق خود را دریافت نمی‌کنند . خارجی‌های کارگر نمی‌توانند در برخی از مراکز شهر زندگی کنند و یا حتی به آن وارد شوند و این مکان ها برای آنها ممنوع است. ماموران امنیتی با افرادی که ظاهری شبیه به تبعه‌های جنوب آسیا دارند برخورد می‌کنند ‌ سازمان دیده بان حقوق بشر در بیانیه ای ضمن اشاره به آمار مرگ و میر کارگران در قطر، اعلام کرده است که "دولت قطر دست به پنهان‌کاری می‌زند و در ارتباط با وضعیت شغلی و زیستیِ کارگران مهاجر، اطلاعات لازم را در اختیار سازمان‌های حقوق بشری قرار نمی‌دهد."

کار این کارگران در امیر نشین قطر نمونه زنده برده داری نوین در پیشرفته ترین مرحله سرمایه داری عصر حاضر است. حاکمان قطر که ریاکارانه این کارگران را مهمان می نامند شرایط خطرناک و بردگی آوری به این کارگران غیر متشکل و بدون دفاع تحمیل می کنند. در واقع کارگران خوش شانس آنهائی هستند که از زیر بار مشقات ناشی از کار، جان سالم به در می برند و به کشورشان باز میگردند.

یکی‌ از کارگران شرایط خود را برای فرستاده سازمان عفو بین الملل چنین توضیح می دهد: »کارفرما در قبال گرفتن پاسپورتم، هیچگونه کارت شناسایی دیگری به من ارائه نداده است. به همین خاطر، در صورت نیاز من به تردد بیرون از اردوگاه کار، هر لحظه در معرض دستگیری پلیس و زندانی شدن هستم. من مجبور هستم شبانه‌ روز طی‌ روزها، هفته‌ها و ماه ها، اینجا در اردوگاه بمانم و زندگی‌ کنم. زندگی‌ من می‌بایست فقط در این اردوگاه داغ سپری شود و این اتاق کثیف. اگر می‌‌توانستم، شغلم را عوض می‌‌کردم. ولی‌ این امر غیر ممکن است; چرا که بدون در دست داشتن پاسپورتم، نمی‌‌توانم اینجا را ترک کنم و در عین حال، شرکت دیگری به من کار نخواهد داد«.

پت پاتیسون ، خبرنگار و عکاس انگلیسی مشاهداتش را اینگونه شرح می‌دهد:

"اگر علاقمند به یافتن تصاویری حقیقی‌ از استثمار کارگران مهاجر هستید، احتیاجی نیست که از قطر شروع کنید. کافیست سری به فرودگاه بین‌المللی نپال بزنید. من روزهای پیاپی در سالن ورود مسافران هوایی، شاهد برگشت کارگران مهاجر بودم که با کوله بارهای سنگین دسته دسته به کشورشان باز می‌‌گشتند. در پی‌ آن عده که با پای خود سالن را ترک می‌‌کردند، با نوع دیگری از «بار» روبرو می‌شدم. هر روز سه‌ تا چهار تابوت، حامل کارگرانی که برای کفن و دفن به نزد خانواده‌های عزادار‌شان برگردانده می‌‌شدند را می‌‌دیدم. خانواده‌ها نه تنها عزیزی را، بلکه تنها نا‌ن آورشان را هم از دست داده بودند. بقیه ماجرا را من در خود قطر دنبال کردم. هر چند تهیه عکس و گزارش از وضعیت کارگران مهاجر کار آسان و بی‌ خطری نیست چرا که هر لحظه امکان دستگیری وجود دارد. تا به حال خبرنگاران زیادی را مانع شده و یا دستگیر کرده اند."

استثمار 2ملیون کارگر خارجی در این کشور، از جمله کارگرانی که در تاسیسات نفت و گاز این گشور کار میکنند، و یا بناهای عظیم افسانه ای برپا می دارند، به چند صد هزار نفر بقیه ساکنین این کشور امکان داده است که بطور متوسط مرفه ترین مردمان جهان باشند. درآمد سرانه قطر حدود سالانه ۱4۰ هزار دلار است. برای مقایسه، درآمد سرانه در کشور نروژ سالانه ۶۹ هزار دلار و در پاکستان تنها پنج هزار دلار است. این است حال و روز کارگران در کشوری که بر دریائی از ثروت و نعمت نشسته است. هیچ حرکتی به اندازه شورش بر علیه چنین نظام ناعادلانه ای مشروعیت ندارد و هیچ بدیلی جز سوسیالیسم برای رهائی انسان از این بربریت سرمایه داری متصور نیست.

آخرین سخن روز