ارسال

ریاکاری و سرکوب، دو سیاست همزمان رژیم در برابر جنبش کارگری


2017-04-22 | ۱۳۹۶-۰۲-۰۲

ایلنا خبرگزاری کار جمهوری اسلامی گزارش داده است که ستاد های گرامیداشت هفته کارگر سال 1396 کار خود را آغاز کرده اند و جلسات مربوطه در جهت ایجاد هماهنگی میان برگزار کنندگان و نهادهای دولتی در جاهای مختلف در جریان است. ایلنا تاکید می کند که برابر ماده 63 قانون کار، (اول ماه مه / یازدهم اردیبهشت ماه) روزجهانی کارگر قلمداد شده و جزء ایام تعطیل کارگران تلقی می شود و برابر همین قانون کارفرمایان باید به همه کارگرانی که در این روز مشغول کارند مزد ویژه کار در روزهای تعطیل پرداخت کنند. بنا به این گزارش هفته کارگر از روز سه شنبه پنجم اردیبهشت ماه آغاز و تا روز دوشنبه یازدهم اردیبهشت ماه سال ادامه خواهد یافت.

تدارک دولتی مراسم هفته کارگر در حالی در جریان است که جمهوری اسلامی فشار بر فعالین کارگری برای جلوگیری از برگزاری مراسمهای اول ماه مه را آغاز کرده است. رژیم برای آنکه بتواند تماما مراسم و گردهم آئی های روز جهانی کارگر را از محتوای کارگری و طبقاتی خالی کند، در یک تلاش فریبکارانه، به جای روز کارگر "هفته کارگر" تعیین کرده است. مطابق این حیله گری هفته کارگر هر سال از یک هفته قبل از روز جهانی کارگر آغاز میشود و به این روز ختم می گردد. در تمام طول شش روز از طریق ابزارهای دولتی برای برگزاری مراسم مطلوب رژیم و کارفرمایان زمینه چینی میشود تا در روز هفتم دیگر هیچ نشانی از مبارزه جوئی، از اعتراض و از همبستگی جهانی در مراسمی که برگزار میشود  برجای نمانده باشد. خانه کارگر جمهوری اسلامی در سالهای اخیر مسئول پیشبرد این سناریو بوده است.  مطابق این سناریو ستاد برگزاری هفته کارگر، از نمایندگان فرمانداری، سپاه پاسداران در محل، نمایندگان شرکتها و نمایندگان خانه کارگر تشکیل می شود. در این ستاد برای هرکدام از روزهای این هفته نامی تعیین می شود و در هرکدام از این روزها بر یک جنبه از موجودیت ضد کارگری رژیم اسلامی تاکید گذاشته می شود. به عنوان مثال حضور بر سر قبر خمینی، یا شرکت در نماز جمعه، دیدار با خامنه ای و نظایر آن از جمله برنامه های روتین هفته کارگر در استان تهران است. در این هفته همچنین کارگران نمونه معرفی و به آنها جوائزی داده می شود. اما کارگر نمونه از نظر ترکیب این ستاد ضد کارگری کسی نیست که در طول سال برای تامین حقوق هم طبقه ای هایشان مبارزه کرده باشد، بلکه کارگر سر بزیر و مطیعی است که توانسته باشد از هر نظر رضایت کارفرمای خود را بدست بیاورد.

اگر چه رژیم حق برپائی راهپیمائی در روز جهانی کارگر را انحصارا به خانه کارگریها، واگذار کرده است و این تشکیلات زرد ضد کارگری مراسم و راهپیمائی این روز را به ابزاری برای طرح شعارهای تفرقه اندازانه در صفوف جنبش کارگری، به پشتیبانی از سیاستهای رژیم و از محتوا خالی کردن فلسفه وجودی این روز جهانی تبدیل میکند. اما با وجود این عقب نشینی رژیم در همین حد هم در برابر جنبش کارگری، میتواند امر برگزاری مراسم و راهپیمائی مستقل کارگری را برای فعالان و پیشروان کارگری تسهیل کند. در برابر خیمه شب بازی مسخره خانه کارگریها کارگران پیشرو علیرغم فشارها و تهدیدات هر ساله دست اندر کار برپایی  مراسم مستقل خود میشوند و به اشکال مختلف آنرا برگزار می کنند.

روز اول ماه مه جشن جهاني طبقه كارگر است. تعطیل شدن رسمی همه کارگاهها و کارخانه ها و  برپائی جشن و مراسم  این روز مستقل از دخالت ارگانهای دولتی، حق اولیه و انسانی کارگران است. مراسم فرمایشی و ضد کارگری دولتی ظرفی  نیست که در آن کارگران بتوانند خواستها و شعارهای خود را بیان کنند. اگر احیانا به شکل محدودی اعتراضی هم مطرح گردد ارگانهای تبلیغی جمهوری اسلامی که پوشش خبری اینگونه مراسم ها را تامین میکنند آنرا منعکس نخواهندکرد. مراسم دولتی نه تنها کمکی به همبستگی کارگران که در این روز تجلی جهانی می یابد، نخواهد کرد، بلکه خود به عامل تفرقه تبدبل خواهد شد.

سیاست رزیم در رابطه با روز جهانی کارگر و بطور کلی با جنبش کارگری، بر دو پایه ریاکاری و دروغ، خشونت و سرکوب استوار است. از یک طرف، "هفته کارگر" برگزار میکنند و از "جایگاه والای" کارگر باصطلاح تقدیر میکنند و از طرف دیگر به دستگیر و آزار و تهدید فعالین کارگری می پردازد و تلاش می کند راه را بر برگزاری مراسم مستقل اول ماه مه ببندد.

اما واقعیت این است که نه ریاکاریها رژیم گوش شنوائی در میان کارگران ایران دار و نه فشارها و تهدیدات رژیم توانسته است فعالین و پیشروان کارگری را از تلاش برای برگزاری مراسم مستقل خود در روز جهانی کارگر باز بدارد. کارگران برای شناختن ماهیت ضد کارگری رژیم نه به برنامه های پر زرق و برقی که بنام هفته کارگر تدارک دیده اند، بلکه به شرایط زندگی دشوار خانواده هایشان، به سفره بدون رونقشان، به محرومیت از ابتدائی ترین حقوق سیاسی و اجتماعی خود نگاه میکنند. کارگران هر ساله چنین مراسم های فرمایشی و نمایشی دولتی را تحریم کرده و در آن شرکت نمی کنند.

اگر چه جمهوری اسلامی به هر درجه ای از تحرک کارگران و تلاش برای همبسته شدن و متحد عمل کردن آنان حساس است و تهدیدهایی هم می کند و ممانعت هایی هم به وجود می آورد، اما تجربه سالهای اخیر به کارگران نشان داده است که در برابر اراده متحد و صفوف متشکل کارگران ناچار است وجود و حضور کارگران متحد را در مراسم های روز جهانی کارگر بپذیرد.   

آخرین سخن روز