ارسال

اجلاس گروه بیست و جنبش اعتراضی


2017-07-10 | ۱۳۹۶-۰۴-۱۹

اجلاس سران بیست کشور عصر روز شنبه هشتم ماه ژوئن پایان یافت. در لحظاتی که آنان از سالن اجلاس خارج شده و عازم فرودگاه بودند، هامبورگ شاهد عظیمترین جنبش اعتراضی علیه آنها بود. اگر آنها در سالن های دربسته و در حفاظت پلیس اجلاس خود را برگزار نمودند، تظاهرکنندگان از ایستگاه مرکزی هامبورگ تا نزدیکی های محل اجلاس را به تصرف خود درآورده و نمایش پرشکوهی از همبستگی جهانی را به تصویر کشیدند. آنهایی که پیام آور مبارزه طبقاتی بودند، آنانی که برای نجات محیط زیست آمده بودند، آنهایی که علیه جنگ بودند، آنهایی که اعتراض به وجود میلیونها انسان گرسنه در افریقا داشتند، آنهایی که علیه سیاست های نئولیبرالی بودند، آنهایی که علیه فاشیسم نژادپرستی و زن ستیزی شعار می دادند ، همه و همه باوجود تمام تنوع در مطالبات و شعارهایشان، فریاد مشترک بشریت مترقی علیه اجلاسی بودند که شرکت کنندگان در آن بازیگران اصلی تمام بحرانهای مصیبت بار جهان معاصر هستند. این نمایش پرقدرت ،اوج اعتراضاتی بود که در طول هفته گذشته شهر هامبورگ را به میدان رویارویی جنبش اعتراضی و ارگانهای سرکوب نظام سرمایه داری تبدیل ساخته بود.

در شرایطی که همه روزه بخشی از جامعه به حاشیه رانده می شوند برای سرکوب گران این مردم مهمترین مسئله این بود که از شکل گیری یک جنبش اعتراضی چپ و ضد سرمایه داری ممانعت به عمل بیاورند. از دوهفته قبل وزیر داخله آلمان قرارداد شینگن مبنی بر عبور و مرور آزاد در مرزهای کشور را به حالت تعلیق درآورد تا از طریق کنترل مرزها از ورود آنانی که خواهان پیوستن به جنبش اعتراضی بودند، جلوگیری شود. از هفته های پیش نیروهای انتظامی در مقابل مراکز حساس شهر و به ویژه محل برگزاری اجلاس حضور پیدا کرده بودند. در واقع یک حکومت نظامی اعلام نشده برقرار گردیده بود. بیش از بیست هزار نفر نیروی انتظامی از ایالات مختلف آلمان در هامبورگ مستقر شده بودند. بیست هلی کوپتر از روز قبل از اجلاس تمام مدت در آسمان هامبورگ در حال پرواز بودند. نیروهای ویژه ضد ترور آلمان و اتریش در شهر اسکان یافتند و به همه ی اینها باید هزاران ماموران لباس شخصی سازمان اطلاعات المان را باید اضافه نمود. مقامات انتظامی اعلام کرده بودند که هرگونه مقاومتی را جهت رساندن سران جی بیست به محل اجلاس و یا اقامتگاهشان را در هم خواهند شکست. آنها اعلام کرده بودند که حتی یک ثانیه اجازه نخواهند داد که کاروان اتومبیل های سران اجلاس متوقف شود. آنان یک زندان موقت در مرز هامبورگ با هزینه ای بالغ برپنج میلیون یورو ساختند جایی که باید آخرین مقصد دستگیرشدگان در روزهای قبل و در حین برگزاری اجلاس باشد. زندانی که پنجاه سلول انفرادی به وسعت هرکدام سه متر مربع و هفتاد سلول پنج نفره به وسعت نه متر مربع را شامل می شد. آنان محوطه ای به مساحت سی و هشت کلیومتر مربع در مرکز شهر را منطقه ممنوعه برای عبور و مرور و حرکت های اعتراضی اعلام کردند. در حالیکه شکایت های حقوقی از جانب سازمان دهندگان جنبش اعتراضی علیه لغو حقوق دمکراتیک به دادگاه عالی آلمان کشیده شده و این دادگاه اجازه برپاکردن چادر در چندین پارک را صادر کرد ولی مقامات انتظامی با یورش وحشیانه به محل استقرار چادرها نشان دادند که تمام لفاظی های بورژوازی در مورد حقوق دمکراتیک و تفکیک قوا آنجایی که دول سرمایه داری احساس خطر می کنند ، کارکرد خود را از دست داده و پشیزی ارزش ندارند. باوجود تمام سرکوبگری ها ، جنبش اعتراضی مصمم بود که خیابانها را به تصرف خود درآورد.

تشکیل اجلاس آلترناتیو در روزهای پنجم و ششم ژوئیه و برگزاری بیش از 120 جلسه با شرکت صاحب نظران و فعالین عرصه های مختلف می بایست در خدمت تعمیق آگاهی مردم در شناخت از نظام سرمایه داری قرار گیرد. همزمان راهپیمائی های اعتراضی آغاز گردیدند. 25 راهپیمایی اعتراضی اعلام شده بودند. اولین راه پیمایی شنبه اول ژوئن با شرکت بیش از 15 هزار نفر علیه گلوبالیزاسیون، انهدام محیط زیست، علیه جنگ، و در دفاع از صلح انجام گرفت. روز چهارشنبه یک راهپیمایی علیه موضع گیری های زن ستیزانه ترامپ از جانب تشکلهای زنان و با پشتیبانی احزاب و سازمانهای رادیکال چپ صورت گرفت. روز پنج شنبه میلیتانت ترین بخش جنبش اعتراضی اعلام راهپیمایی نمود. نیروهای انتظامی با تجهیزات ویژه در جلوی تجمع حضور پیدا کرده بودند بیش از 15 هزار نفر به این فراخوان جواب داده و در محل حضور یافتند. هنوز راهپیمایی شروع نشده بود که پلییس به بهانه ی وجود نزدیک به یک هزار نفر که صورتهای خود را پوشانیده بودند، با وحشیانه ترین شکلی هجوم خود را از جلو و عقب تظاهرات با ماشین های آب پاش، گاز اشک آور و ضرب و شتم معترضین آغاز کردند. این هجوم آنچنان وحشیانه بود که کسانی را هم که در راهپیمایی شرکت نکرده و در کنار مسیر راهپیمایی ایستاده بودند، از بیان این همه تنفر از جانب نیروهای انتظامی متحیر ساخت. در جریان این تهاجم تعداد زیادی از شرکت کنندگان زخمی شدند. خشمی که در این نیروی معترض انباشته شده بود با تاریکی هوا به میدان بی سابقه ترین جنگ خیابانی در هامبورگ تبدیل گردید. بی جهت نبود که شهردار هامبورگ اعلام کرد که چنین شرایطی از جنگ جهانی دوم به این سو بی سابقه بوده است.

نباید فراموش کرد که در تمام طول هفته همراه با جو رعب و وحشتی که نیروهای انتظامی به وجود آورده بودند، میدیای بورژوازی از جانبی مردم را از شرکت در مبارزات اعتراضی برحذر می داشتند و از جانب دیگر سعی می کردند با به تصویر کشیدن صحنه های خیالی هرج و مرج از سوی بخشهایی از جنبش اعتراضی موفق به ایجاد شکاف در جنبش اعتراضی گردند. راهپیمایی نزدیک به یکصد هزار نفر در روز شنبه و با حضور آنهایی که گویا مسببین هرج و مرج در روزهای گذشته در شهر بودند، تمام استراتژی سرکوب گرانه نیروهای انتظامی و کوشش جهت ایجاد شکاف در میان گرایشات مختلف جنبش اعتراضی را با شکست کامل روبرو گرداند .

اجلاس جی بیست نشان داد که منافع متضاد بین شرکت کنندگان و رقابتهای سختی که میان آنان موجود است، باعث می گردد که آنها نتوانند به راه حل های واحدی برای پیشبرد استراتژیهایشان دست یابند. نه مسئله تجارت آزاد، نه بحران گرسنگی در آفریقا، نه مبارزه علیه تروریسم و نه تعهد به توافق نامه پاریس در ارتباط با محیط زیست نقطه ی اشتراک جدیدی را در میان آنان به وجود نیاورد. هنوز چند لحظه ای از مصاحبه مطبوعاتی میزبان اجلاس صدراعظم آلمان در مورد تعهد همه ی شرکت کنندگان به استثنای امریکا در تعهد به توافقنامه پاریس نگذشته بود که اردوغان در مصاحبه مطبوعاتی اش اعلام کرد که او نیز خود را هم سو با ترامپ دیده و توافق نامه را امضا نخواهد کرد.

اگر اجلاس بیست با هزینه ای معادل صدها میلیون یورو تنها نمایش شکافهای موجود بین سران شرکت کننده بود، بالعکس جنبش اعتراضی پیام آور وجود یک پتانسیل واقعی برای چپ جامعه بود. اکنون مسئله ی مرکزی این است که نیروهای معترض و چپ رادیکال جامعه چگونه می توانند از این پتانسیل قدرتمند برای پیشروی های آینده استفاده کنند.

نماینده حزب کمونیست ایران در پیام خود در شروع تظاهرات خطاب به شرکت کنندگان اعلام کرد که اگر اجلاس 20 فاقد هرگونه مشروعیتی است ما مشروعیت خود را از بییش از یک میلیارد جمعیت جهان که در زیر خط فقر زندگی می کنند، از بیش از 65 میلیون مهاجر، از جنبش سیاهان در آمریکا و از جنبش های اعتراضی در جنوب جهان می گیریم. او سخنان خود را با شعار زنده باد انقلاب، زنده باد سوسیالیزم و زنده باد همبستگی جهانی پایان داد.

آخرین سخن روز